فصل چهارم : حائر و فرو ر يختن سقف آن در دوران الموفق منتصر با نشستن بر تخت خلافت در چهارم ماه شوال سال 247 ه بعد از كشته شدن متوكّل عباسى ، بلافاصله دستور داد حائر را تجديد بنا كنند و چنان‌كه مشروح آن - در فصل « سوّمين تجديد بناى حائر » - از نظر گذشت در مدت شش ماههء خلافت او ، كار بازسازى قبر مطهر به پايان رسيد ؛ جز اينكه ساختمان منتصر ، بيش از ربع قرن ( 25 سال ) دوام نياورد و بار ديگر در ماه ذيحجّهء سال 273 ه و در روزگار الموفق ، پسر ديگر متوكّل ، فرو ريخت و نابود شد . اين رويداد به موجب قرائن و شواهد ، حاكى از آن است كه همان سياست ظالمانه و خطّ و مشى خشن و بىرحمانه‌اى كه متوكّل در دوران خود ، نسبت به قبر ريحانه رسول اكرم ( ص ) و زائران آن ترسيم كرده بود ؛ در تمام اين مدت ، هر چند با تغيير شيوه و روش يا دگرگونى شكل و عنوان ، ادامه و استمرار يافت . پيدايش اين حادثهء ناگهانى و ناباورانه براى بارگاه امام حسين ( ع ) ، در نيمهء دوّم قرن سوّم هجرى ، اهميت تاريخى خود را دارد . زيرا گواه ما ، ميزان خشم وكينه‌اى است كه از شكوه و عظمت قبر مطهر امام حسين ( ع ) و حرمت و قداستى كه مسلمانان ، براى آن قائل بودند ، در دل بسيارى از زمامداران بنىعباس ، بعد از هارون